ΑΡΘΡΟ

Ακόμη κι ο Βιτζέντζος θα δάκρυζε από συγκίνηση!

ΚΡΙΤΙΚΗ

Ακόμη κι ο Βιτζέντζος θα δάκρυζε από συγκίνηση!

Η διασκευή ενός μνημειακού μουσικού έργου, όπως είναι ο «Ερωτόκριτος» που έχει ταυτιστεί με την ψυχή της Κρήτης, είναι σαφέστατα μια πράξη ευθύνης!

Όσοι είχαμε την τύχη να απολαύσουμε τη θέαση και ακρόαση του «εναλλακτικού Ερωτόκριτου» του Δημήτρη Μαραμή στο Θέατρο «ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ» στις 11 Μαΐου στα Χανιά με τους Vamos Εnsemble, κυριολεκτικά μείναμε άφωνοι από τη συγκλονιστική απόδοση ΟΛΩΝ. Η πρωτότυπη διασκευή επιτυγχάνει αξιοθαύμαστα να δονήσει το «εσωτερικό μας είναι» με τη μελωδία, την ερμηνεία, την αφήγηση, το φως, τη σκηνική παρουσία, την τελειότητα του αρμονικού συγχρονισμού του συνόλου! Είναι ένας αιφνιδιασμός από μια μουσική πρόταση που καθηλώνει και προκαλεί τον θεατή να θαυμάσει, να αναζητήσει, να αναθεωρήσει, και κυρίως να διαφυλάξει με περισσή φροντίδα την καθαρότητα του έρωτα που εκφράζεται δυναμικά από τη νέα αυτή καλλιτεχνική έκφραση.

Οι ταλαντούχοι ερμηνευτές Θοδωρής Βουτσικάκης (Ερωτόκριτος), Ελένη Δημοπούλου (Αρετούσα), Ιωάννα Φόρτη (Παραμάνα), Κωστής Μαυρογένης (Ρήγας) μαζί με τους Vamos Ensemble και τον συνθέτη Δημήτρη Μαραμή στο πιάνο και την αφήγηση, παρουσιάζουν μοναδικά το αθάνατο αριστούργημα της Κρητικής Αναγέννησης σε μια νέα συναυλιακή ενορχήστρωση από τον Θανάση Παπαθανασίου ( μέλος και ενορχηστρωτή των Vamos).

Αλλά να που γίνονται ανατροπές! «Η Ελλάδα επιζεί ακόμα, επιζεί νομίζω μέσα από διαδοχικά θαύματα» ,θα φώναζε ξανά ο εις εκ των μεγάλων κρητικών καθώς απολάμβανε την μοναδική μουσική του Δημήτρη Μαραμή, τα σκηνοθετικά ευρήματα του Κ.Ρήγου.

Μια μοναδική απόδοση ενός θρυλικού έργου που έχει σημαδέψει τους πάντες στο διάβα των χρόνων. Τα καμώματα του Ερωτόκριτου και της Αρετούσας, έγιναν ξανά τραγούδι στα χείλη όλων μας και πέρασαν σε ένα άλλο, οπερετικό κόσμο, ακούστηκαν μέχρι τα μυρωδάτα περβόλια των Χανίων, όπως μαγικά περιέγραψε ο Σεφέρης και εύστοχα μας μετέφερε η Τασούλα Μαρκομιχελάκη.

«Οι ρίζες είναι για να βγάζουμε κλαδιά και όχι να επιστρέφουμε σ’ αυτές» έγραψε η δύσμοιρη Κ.Γώγου και αυτή η συναισθηματική φόρτιση κάθε φορά μάς στοιχειώνει όλους. Κλαδιά φουντωτά, να αγγίζουν τον ουρανό από τέτοιες, γερές, ρίζες ναι, αλλά πώς; Γίνεται; Κι όμως γίνεται! Να που έρχονται στιγμές που λες κάτι κάναμε κι εμείς …Κάτι κινείται σε αυτό τον έρμο τόπο που παλεύει να βρει την ταυτότητά του, που χάθηκε στην αχλή των αιώνων.