ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Ο Δημήτρης Μαραμής μιλάει στο ΕΛC για το νέο του μιούζικαλ “Οι Στοιχειωμένοι”

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Ο Δημήτρης Μαραμής μιλάει στο ΕΛC για το νέο του μιούζικαλ “Οι Στοιχειωμένοι”

Είμαι Οδυσσέας ως ιδιοσυγκρασία που θέλει να γνωρίζει συνέχεια καινούργιους τόπους και ανθρώπους.

Θα ήθελα να ξεκινήσουμε με μία πιο γενική ερώτηση ως προς την πορεία του Δημήτρη Μαραμή περιφερειακά, μια διαρκής κίνηση στην επαρχία, όπου τα έργα σας παίζονται συνεχώς, με μια ταυτόχρονη αποχή από τα αθηναϊκά πράγματα, ποιος είναι ο λόγος αυτής της τακτικής σας;

Κινούμαι πολύ στην επαρχία. Ο κύριος άξονας μου είναι Κρήτη, Λάρισα, Θεσσαλονίκη, όπου γνωρίζουν τη δουλειά μου και με καλούν κάθε χρόνο. Παρουσιάζω τα έργα μου στην επαρχία που υπολείπεται των δρώμενων που γίνονται στην Αθήνα και προσοχής γενικότερα. Δε στοχεύω σε ένα ελιτίστικο κοινό. Μ’ ενδιαφέρει ο άνθρωπος. Αναζητώ το νεανικό κοινό εκτός Αθηνών, όπου υπάρχει μεγαλύτερη δίψα ν’ ακούσουν και να δουν κάτι διαφορετικό.

Είμαι σαν έναν γεωργό που όταν βρω έφορο έδαφος σπέρνω. Μου αρέσει να δημιουργώ καλλιτεχνικές γέφυρες. Με ενδιαφέρει να συνεργάζομαι με μουσικούς από την επαρχία, για παράδειγμα στη Θεσσαλονίκη έχω δικό μου κουαρτέτο εγχόρδων, στην Κρήτη υπάρχει ένα σύνολο μουσικών το Vamos ensemble που είναι δεκαοχτώ μουσικοί, μια μικρή συμφωνική ορχήστρα. Χωρίς καμία στήριξη έχουν φτιάξει ένα νέο μουσικό σύνολο στη χώρα, το οποίο για μένα είναι εξαιρετικά συγκινητικό. Τους έδωσα τον «Ερωτόκριτο» να κάνουν μια δίκη τους ενορχήστρωση, οπότε θα έχουμε έναν ανανεωμένο συναυλιακό Ερωτόκριτο με το Vamos ensemble της Κρήτης. Η αποχή μου από την Αθήνα από το 2017 είναι σαφής, γιατί δεν θέλω να κάνω αντιπερισπασμό μεταξύ του Ερωτόκριτου και των Στοιχειωμένων. Κινούμαι με μουσικές θεματικές πια, δεν μ’ ενδιαφέρει στην παρούσα φάση να βγάλω ένα άλμπουμ με τραγούδια, προτιμώ να κάνω πρωτότυπες συναυλιακές προτάσεις, όπως το Συμπόσιο που είναι κάτι πολύ συγκεκριμένο, τον Ερωτόκριτο, και φυσικά τους Στοιχειωμένους.

Γιατί επιλέγετε να το κάνετε αυτό;

Κοιτάξτε, όλα πηγάζουν από μια προσωπική και ψυχική αναγκαιότητα. Είμαι δημιουργός γιατί είναι ο μόνος τρόπος ν’ αναπνέω. Είμαι ταγμένος στην τέχνη μου, αυτό καθορίζει ένα γενικό πρόγραμμα ζωής, δηλαδή υπάρχει ένα σχέδιο για το τι θέλω ν’ αφήσω στο τέλος ως συνθέτης. Δεν είναι τυχαίο που επιμένω και σκάβω στην ελληνική γραμματεία. Υπάρχει τρομερός πλούτος στην ελληνική λογοτεχνία μέσα στο πέρασμα των αιώνων καθώς είναι μια γλώσσα διαρκής στον χρόνο.

Δεν είναι κάπως χαοτικό όλο αυτό;

Με κουράζει αλλά δεν είναι χαοτικό, γιατί είναι στη φύση μου να ταξιδεύω. Είμαι Οδυσσέας ως ιδιοσυγκρασία που θέλει να γνωρίζει συνέχεια καινούργιους τόπους και ανθρώπους, λέω συχνά, ο θεός αγαπάει την ποικιλία γιατί να μην την αγαπάω εγώ; Βαριέμαι εύκολα στα ίδια. Το τίμημα είναι η πολύ δουλειά που μου αφαιρεί την προσωπική ζωή αλλά είναι επιλογή μου και το κάνω με όλες μου τις δυνάμεις.

Παρόλα αυτά ως συνθέτης είστε μοναχικό πλάσμα;

Αναμφισβήτητα η ζωή του συνθέτη είναι μοναχική. Μοναστικός βίος, γιατί αναμφίβολα χρειάζεσαι άπειρες ώρες κλεισμένος σ’ ένα δωμάτιο για να μπορείς να γράψεις, η σύνθεση είναι εξαιρετικά χρονοβόρα δουλειά.

Υπήρξε στιγμή στη ζωή σας που δεν σας πίστεψε κανείς και παλεύατε μόνος σας;

Για πολλά χρόνια. Κοιτάξτε, δεν είχα πλάτες από πουθενά, δεν είχα ποτέ χρήματα και η οικογένειά μου δεν είχε ποτέ τα μέσα σε οποιοδήποτε χώρο. Αν και είμαι από Αθήνα όλα τα παιδικά μου χρόνια τα έβγαλα στην επαρχία λόγω της εργασίας του πατέρα μου. Ήρθα μόνιμα στην Αθήνα στην εφηβεία μου και συνέχισα το πιάνο. Άρχισα λοιπόν να έχω μια επαφή με τον κόσμο μετά το λύκειο. Συνεπώς ξεκίνησα από το μηδέν και μοναδικό μου όπλο ήταν η δουλειά και η πίστη σ’ αυτό που κάνω. Είχα αποφασίσει ότι είτε μ αναγνωρίσουν είτε όχι εγώ θα συνεχίσω, γιατί αυτή είναι η τέχνη μου και η ζωή μου. Όλα έρχονται με τον καιρό όταν έχεις πίστη και είσαι αυτοδημιούργητος. Το 2004 «Τα Σονέτα του σκοτεινού έρωτα» – η πρώτη μου προσωπική δισκογραφική δουλειά – εξαντλήθηκε (1000 αντίτυπα) μέσα σε πέντε εβδομάδες. Έκανε αίσθηση όταν βγήκε, κάτι γινόταν αλλά δεν έγινε αυτό το «μπαμ» που έγινε το 2017 με τον Ερωτόκριτο που κατάφερε ν’ ακουστεί τόσο, φυσικά ήταν μια δουλειά της Εναλλακτικής Εθνικής Λυρικής Σκηνής όπου ο Γιώργος Κουμεντάκης και ο Αλέξανδρος Ευκλείδης μου έδωσαν αυτή την ευκαιρία, επιλέγοντας το έργο μου. Θεωρώ λοιπόν τον εαυτό μου εξαιρετικά τυχερό που ακούστηκε το όνομα μου μέσω μιας ποιοτικής δουλειάς στο σύνολο της, με ένα large scale έργο και όχι μέσω ενός πετυχημένου τραγουδιού, ενός σουξέ.