Δισκογραφιες

Δισκογραφιες

Resurrection

  • Release date: 2007-Jan-05
  • Label: Artway – Technotropon
  • Catalog #: Γιώργος Ψυχογιός:
  1. Play

    Forever friends

  2. Play

    Flight over Egypt

  3. Play

    Tristeza

Το πρώτο cd του Γιώργου Ψυχογιού περιέχει 10 ορχηστρικά κομμάτια, 8 συνθέσεις του  Γιώργου Ψυχογιού, που συστήνεται στο κοινό ως συνθέτης, ενορχηστρωτής, αλλά και δεξιοτέχνης σολίστας στο πιάνο και στο ακορντεόν, μία του P. Simon και μία του J. Mercer.

Ο καλλιτέχνης (με σπουδές μουσικής στην Ελλάδα και στο εξωτερικό με τους καλύτερους δασκάλους και μαέστρους κλασικής μουσικής και διεθνείς διακρίσεις) επιχειρεί στο πρώτο του c.d. να συνδυάσει τις γνώσεις του στην κλασική μουσική, με την αγάπη του για τη Jazz και τον Αυτοσχεδιασμό.Και το πετυχαίνει με πολύ αρμονικό τρόπο, με μελωδίες που αναλύονται αυτοσχεδιαστικά, χωρίς να τον παρασέρνουν σε βαρετές για τον ακροατή μουσικές φόρμες και καταδεικνύουν τη δυναμική συναισθηματική του έκφραση, που πηγάζει από την κλασική του παιδεία και αποκαλύπτει την τεχνική του κατάρτιση και το πόσο κατέχει την έννοια του Αυτοσχεδιασμού και της Jazz μουσικής. Οι εναλλαγές των ρυθμικών στοιχείων στα κομμάτια, προσθέτουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον στο τελικό αποτέλεσμα και κρατούν αμείωτο το μουσικό ενδιαφέρον του ακροατή.

Παίζουν οι μουσικοί:

Γιώργος Ψυχογιός – πιάνο, ακορντεόν

Αλέξανδρος Τσάμης – τύμπανα, κρουστά

Νίκος Χατζόπουλος – ηλ. Κοντραμπάσο

Γιώργος Ξανθάκος – τενόρο σαξόφωνο

Roland Hofmann – ακουστική, νάιλον και κλασική κιθάρα

Σώλης Μπαρκής – κρουστά

και το Κουαρτέτο εγχόρδων ¨Resurrection¨

Μουσική – Ενορχήστρωση: Γιώργος Ψυχογιός

ΚΡΙΤΙΚΕΣ

Ένας δίσκος λίγες λέξεις

Λέω να σου «συστήσω» τον Γιώργο Ψυχογιό μέσα από τα λόγια του Keith Jarett (τον Keith Jarett πώς θα σου τον συστήσω δεν ξέρω, αλλά μάθε επιτέλους και τρία βασικά πράγματα να μην αρχίζουμε κάθε φορά από την αρχή.. Keith Jarett = πολύ σημαντικός και ΠΟΛΥ διάσημος πιανίστας, συνθέτης και αυτοσχεδιαστής). Είπε λοιπόν ο κύριος Jarett για τον κύριο Ψυχογιό: «A great pianist and composer!George’s improvisation is an incredible gift of God! An absolute surprise το me.»

Μπορεί στην Ελλάδα τον Γιώργο Ψυχογιό να τον ξέρουν λίγοι και «εκλεκτοί» (κι ακόμα λιγότεροι να μιλάνε γι’ αυτόν), οι ξένοι μεγάλοι καλλιτέχνες όμως ποτέ δεν τσιγκουνεύονται τις λέξεις τους όταν αναφέρονται σε άξιους συναδέλφους τους. Πάμε τώρα στο παρόν ηχογράφημα το οποίο, καταρχάς, παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον ως επιλογή κομματιών. Από το «Scarborough Fair» του Paul Simon, μέχρι μία σύνθεση εμπνευσμένη από τον Μότσαρτ, άλλη μία εμπνευσμένη από τον Maurice Ravel, πολλές «αναφορές» σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της λόγιας μουσικής (ο κύριος Ψυχογιός φαίνεται πως έχει την καρδιά του στη σωστή πλευρά του σώματός του και, μέσα της, έχει φυλαγμένους όλους τους πολύ μεγάλους δημιουργούς που αγαπάει από τον Μπετόβεν, μέχρι τον Satie κι από τον Piazolla μέχρι ..πίσω στον Μότσαρτ _ Back to the future, δηλαδή).

Για να σου πω πόσο κομψή, ακριβή, «καλοπατημένη» και τρυφερή είναι η μουσική που ακούω θα χρειαστώ πιθανά, όλα τα επίθετα που διαθέτει η ελληνική γλώσσα κι επειδή με τα επίθετα δεν τα πάω καλά και με τα σημεία στίξης ακόμη χειρότερα, σε αφήνω να φανταστείς τα θαυμαστικά που αφήνει πίσω του το πιάνο που παίζει ο Γιώργος Ψυχογιός και το πέταγμα της ψυχής που διεγείρει σε κάποια σημεία των συνθέσεών του.

Εγώ αρκούμαι πάλι στο ταπεινό μου Άριστα δέκα που είναι το καλύτερο που έχω.

Γεωργία Λαιμού, E-GO

Ο άγνωστος προς εμάς – αλλά σπουδαγμένος και βραβευμένος, όπως διαβάζουμε στο δελτίο τύπου – πιανίστας/ ακορντεονίστας Γιώργος Ψυχογιός εισέρχεται στα της εγχώριας τζαζ, μ’ ένα άλμπουμ που μπορεί να μην κομίζει κάτι καινούριο (όχι ότι θα έπρεπε δηλαδή) ή, εν πάση περιπτώσει, κάτι που να μας αποκαλύπτει ότι ηχογραφήθηκε στην Ελλάδα (θα μπορούσε να συνέβαινε ενδεχομένως), μας δίδει όμως την ευκαιρία και να τον γνωρίσουμε, αλλά και να εκτιμήσουμε θετικώς εκείνο που φαίνεται να τον ενδιαφέρει. Τι είναι αυτό; Μια συνύπαρξη της λεγόμενης κλασικής και της jazz-αυτοσχεδιαστικής, έτσι όπως εκείνες επικοινωνούν από… αρχαιοτάτων χρόνων.

Ο Ψυχογιός στηριγμένος βασικά σε δικές του συνθέσεις (το παραδοσιακό “Scarborough fair”, όπως και μια σύνθεση του Johnny Mercer δεν αλλάζουν τα πράγματα) και ακόμη στη συνεισφορά ενός γυμνασμένου γκρουπ (Αλέξανδρος Τσάμης ντραμς, κρουστά, Νίκος Χατζόπουλος μπάσο, Γιώργος Ξανθάκος τενόρο, Roland Hofmann κιθάρες, Σόλης Μπαρκή κρουστά) καθώς και ενός κουαρτέτου εγχόρδων, δημιουργεί έναν ελεύθερο χώρο, εντός του οποίου «κοντράρεται» η πιανιστική αφηγηματικότητα τύπου Keith Jarrett, με τις latin, oriental, ρομαντικές ή όποιες άλλες αναφορές.

Το αποτέλεσμα είναι άψογο, φανερώνοντας, πρώτον, πως έχουμε να κάνουμε με έναν ολοκληρωμένο μουσικό- τον οποίο μπορεί να μην τον ενδιαφέρει η «έκπληξη», αλλά η ανάγκη του να είναι «τέλειος» (why not?)- και, δεύτερον, πως, και στην Ελλάδα, μπορεί να παραχθούν δουλειές που να μην είναι «ελληνικές», αλλά να έχουν κάποιο πιστοποιητικό γνησιότητας.

Φώντας Τρούσας, Jazz & Τζαζ

© Artway· 1997 - 2014 · All rights reserved.