Καλλιτεχνες

Καλλιτεχνες

Harris Lambrakis Quartet

Νίκος Σιδηροκαστρίτης – τύμπανα
Δημήτρης Θεοχάρης – πιάνο
Δημήτρης Τσεκούρας – κοντραμπάσο
Χάρης Λαμπράκης – νέυ

Το Χάρης Λαμπράκης Quartet δημιουργήθηκε το 2006. Αποτελείται από τέσσερις καταξιωμένους μουσικούς, τους Νίκο  Σιδηροκαστρίτη (τύμπανα), έναν από τους σημαντικότερους Έλληνες μουσικούς και δασκάλους, τον Δημήτρη Θεοχάρη (πιάνο) με μεγάλο προσωπικό συνθετικό έργο, τον ιδιαίτερα ταλαντούχο Δημήτρη Τσεκούρα (κοντραμπάσο), αλλά και τον Χάρη Λαμπράκη, έναν από τους σημαντικότερους δεξιοτέχνες του νέυ στην Ελλάδα και μέσα στους καλύτερους 20 σολίστες του νέυ στον κόσμο.
Το Κουαρτέτο έχει εμφανιστεί σε μουσικές σκηνές και σημαντικά φεστιβάλ σε Ελλάδα και εξωτερικό όπως 1ο Τζαζ Φεστιβάλ Καλαμάτας, 1ο Τζαζ Φεστιβάλ Τήνου, 1ο Τζαζ Φεστιβάλ Ζακύνθου, Ευρωπαϊκές μέρες Μουσικής σε Ελλάδα και Ιταλία, Μονή Λαζαριστών (Θεσσαλονίκη), Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών-Ίδρυμα Ωνάση (Πανόραμα Ελληνικής Τζαζ).
Κυρίαρχα στοιχεία της μουσικής του σχήματος αποτελούν ο ελεύθερος αυτοσχεδιασμός, η τροπική (modal) τζαζ, ενώ εμφανείς είναι οι επιρροές τους από μουσικούς όπως οι John Coltrane, Bill Evans, Lakshmi Shankar, Andrei Tarkovsky, τις αρμονίες των δεκαετιών 1960 και 1970, τις παραδοσιακές μουσικές της ευρύτερης Ανατολικής Μεσογείου, αλλά και την αυτοσχεδιαζόμενη μουσική.
Το 2010 κυκλοφόρησε το πρώτο τους CD με τον τίτλο Θέα, το οποίο έλαβε εξαιρετικές κριτικές και σήμερα ετοιμάζουν τη νέα δισκογραφική δουλειά τους.

«Το νέυ σπάει εξαρχής τον κώδικα, τόσο λόγω κατασκευής, όσο και λόγω της μακραίωνης παράδοσης που κουβαλάει. Έτσι, ο Λαμπράκης αποφασίζει να συνομιλήσει με την εξ’ ανατολών μας παράδοση και να ψάξει τα σημεία επαφής της με την προαναφερθείσα, εκ δυσμών. Σαν να ανιχνεύει, αλληγορικά, την ιδιοσυγκρασία του ίδιου του δικού του Γένους, στο προαιώνιο τούτο σταυροδρόμι διαφορετικών κόσμων και πολιτισμών». – Βαγγέλης Πούλιος, Ανασκόπηση Avopolis 2010: Τα 20 καλύτερα ελληνικά άλμπουμ

… χάρηκα ιδιαίτερα που έμαθα την ύπαρξη του κουαρτέτου του Χάρη Λαμπράκη. Ο Χάρης Λαμπράκης: ο μουσικός των ανοιχτών οριζόντων, το καλύτερο νέυ, το χάμμοντ όργκαν που ξέρει να συνοδεύει με άψογο γούστο.

Αν προσπαθήσω να περιγράψω τη μουσική του κουαρτέτου, θεωρώ ότι είναι πολύ περιοριστικό να την χαρακτηρίσω τζαζ ή κάτι άλλο, η μουσική είναι αποτέλεσμα  της δημιουργικής συνύπαρξης και του διαλόγου μεταξύ των μελών του γκρουπ κι αυτό είναι εμφανέστατο ακούγοντας τον δίσκο ή παρακολουθώντας κάποια συναυλία. Έχει ενδιαφέρον να λάβει υπόψη του κανείς την αφετηρία, την αφορμή, αλλά αν αφεθεί θα ακούσει την ομορφιά της μουσικής τους πέρα από στιλιστικούς περιορισμούς.

Ο Χάρης με το νέυ , άλλοτε χρησιμοποιεί κομμάτια της μουσικής παράδοσης που «κουβαλάει» το όργανο κι άλλοτε επιδίδεται σε solo που αγγίζουν την φρασεολογία της jazz και της free-jazz. Συνομιλεί με τα τύμπανα του Νίκου Σιδηροκαστρίτη ο οποίος χαρακτηρίζεται από την ευαισθησία και την ακρίβεια στο παίξιμό του και με το πιάνο του Δημήτρη (Θεοχάρη) ο οποίος υποστηρίζει με λυρισμό αλλά και με ένταση τις αυτοσχεδιαστικές διαδρομές του κουαρτέτου.

Η μουσική είναι στιγμές εξωστρεφής και μας παραπέμπει στις modal αναζητήσεις της δεκαετίας του ’60 και άλλες στιγμές είναι αφαιρετική, σχεδόν ενδοσκοπική, τρυφερή. Το κουαρτέτο παίζει ελεύθερα, «ανοιχτά», έχει σαν όχημα τον αυτοσχεδιασμό, τα κομμάτια είναι αφορμές για να αναπτυχθεί ο διάλογος.
Η αναζήτηση δεν είναι – προς το παρόν τουλάχιστον – προς την πλευρά του πειραματισμού αλλά προς την καλλιέργεια όλο και μεγαλύτερης επικοινωνίας μεταξύ των μουσικών κατά την διάρκεια του παιξίματος».

Πώς γίνεται να παίζεις modal τζαζ και να δίνεις την αίσθηση ότι μιλάς τη γλώσσα της Ανατολής; Την απάντηση σε αυτό το ερώτημα, που περικλείει μια θεμελιακή αντίθεση, μπορεί να δώσει μόνον η μουσική και ο τρόπος παιξίματος του κουαρτέτου του Χάρη Λαμπράκη [...] Το κουαρτέτο του Χάρη Λαμπράκη αποτελεί τη σύμπραξη τεσσάρων μουσικών με κοινές αναφορές, αλλά και με αξιοσημείωτη πορεία ως σολίστες. Σημείο εκκίνησης για όλους αποτελεί η τροπική (modal) τζαζ των δεκαετιών του 1960 και του 1970, ο αυτοσχεδιασμός αλλά και η παραδοσιακή μουσική της ευρύτερης περιοχής της Ανατολικής Μεσογείου.
Οι επιρροές από τον John Coltrane και τον Bill Evans, αλλά και η έμπνευση από δυτικές αρμονίες, ρυθμούς και μελωδίες, είναι προφανείς. Ωστόσο, το μεγάλο μουσικό όπλο του σχήματος είναι ότι κατορθώνει να ακούγεται ως το απόλυτα σύγχρονο γκρουπ της ελληνικής τζαζ σκηνής, με έναν ήχο συμπαγή, καινούργιο, δημιουργικό, που είναι αποτέλεσμα ώσμωσης ποικίλων μουσικών στοιχείων, καταβολών και επιρροών, όπου όμως αδυνατείς να διακρίνεις τα επιμέρους «δομικά υλικά.
Η μουσική τους, κοντολογίς, αποτελεί δικαίωση της έννοιας της «καθαρής δημιουργίας.

Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών, Ίδρυμα Ωνάση / Πανόραμα Ελληνικής Τζαζ

© Artway· 1997 - 2014 · All rights reserved.