Τελευταια νεα

Τελευταια νεα

Συνέντευξη του Ηλία Ανδριόπουλο στην Αρετή Κοκκίνου για το ¨Μουσικόραμα”

Andriopoulos-photo

Συμμερίζομαι την γνώμη  πως το μεγαλύτερο επίτευγμα της περίφημης γενιάς των εμβληματικών δημιουργών του ’60 ‘και ’70 και των επιγόνων τους ήταν το γεφύρωμα της λαϊκής μουσικής με τη λόγια τέχνη σε εποχές δύσκολων και ιδιαίτερων πολιτικών καταστάσεων για την Ελλάδα. Οι δουλειές των ανθρώπων αυτών αποτέλεσαν τη μέγιστη ακμή του έντεχνου ελληνικού τραγουδιού και αγκαλιάστηκαν από το σύνολο του κόσμου. Οι δημιουργοί αυτοί δεν ήταν απλώς ταλαντούχοι μουσικοί που έγραφαν ωραία τραγούδια αλλά άνθρωποι με σημαντική  προσωπικότητα και, το κυριότερο, με θέση και ολοκληρωμένη άποψη για το πολιτικό και το κοινωνικό γίγνεσθαι, η οποία εκφραζόταν όχι μόνο από τη δουλειά τους αλλά και από το δημόσιο λόγο τους.

Ο κ. Ηλίας Ανδριόπουλος, μάχιμος εκπρόσωπος της γενιάς αυτής, καταθέτει εδώ και πολλά χρόνια, ταυτόχρονα με τα μουσικά του έργα, γραπτό λόγο σχολιάζοντας και αναλύοντας τα πολιτιστικά μας πράγματα. Με αφορμή την κυκλοφορία του τρίτου του βιβλίου με τίτλο “ΤΟ ΑΙΝΙΓΜΑ ΜΙΑΣ ΓΕΝΙΑΣ” (εκδόσεις “Αργοναύτης” ) μου έκανε την τιμή να μου παραχωρήσει την παρακάτω σημαντική συνέντευξη.

Το βιβλίο, τυπωμένο σε πολυτονικό σύστημα, το παρέλαβα μαζί με το διπλό  CD με τίτλο «Από τα ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΟ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ στις ΩΔΕΣ ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΚΑΛΒΟΥ», το οποίο περιέχει  ηχητικό ντοκουμέντο από δύο  συναυλίες που έγιναν ως παραγωγή του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου το καλοκαίρι του 2013 στο Μικρό Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου.

Συνέντευξη του Ηλία Ανδριόπουλο στην Αρετή Κοκκίνου για το ¨Μουσικόραμα”

Κοκκίνου Αρετή: Κατάγεστε από την Ολυμπία. Μιλήστε μας για τις μνήμες σας από την    ιδιαίτερη πατρίδα σας. Ποιά ήταν τα πρώτα ερεθίσματα που σας έκαναν να ασχοληθείτε με τη μουσική δημιουργία και να σπουδάσετε μουσική στην Αθήνα;

Andriopoulos mousikorama 01 Ηλίας Ανδριόπουλος: Είχα την τύχη να μεγαλώσω σ΄ ένα ονειρεμένο φυσικό περιβάλλον, που παρά τις δυσκολίες εκείνου του καιρού, τα μεταμόρφωνε όλα γύρω μου  το ολύμπιο φως,  που τα καλοκαίρια χυνόταν και γλύκαιναν οι πλαγιές με τα πεύκα και τα κυπαρίσσια και οι κάμποι με τις σταφίδες και τα πλατάνια.  Αυτές τις εικόνες, μαζί με τα αρώματα και τις μυρωδιές  από τα ξεραμένα χόρτα και την ψημένη σταφίδα στ΄αλώνια, που μας έφερνε τα μεσημέρια ο θαλασσινός μαΐστρος, όταν γευματίζαμε με τους γονείς μου κάτω από το μεγάλο πλάτανο, τις έχω κρατήσει βαθιά μέσα μου.  Από εδώ νομίζω, ξεπροβάλλουν όλα τα λυρικά κύματα της μουσικής μου, που περιπλέκονται με εκείνο το βαθύ αίσθημα ελληνικότητας, που με χαρακτηρίζει σαν καλλιτέχνη.  Εδώ εκδηλώνεται  και εντοπίζεται η κλίση μου στην μουσική και η προσπάθειά μου να εκφράσω  αργότερα με τον πλούτο των ήχων, τις οπτικές και συναισθηματικές φορτίσεις εκείνων των χρόνων.

Κοκκίνου Αρετή: Τόσο στα κείμενά σας που δημοσιεύτηκαν στα “Νέα” μεταξύ 1989-1997 και εκδόθηκαν με τον τίτλο “Αφήγηση ήχων”, όσο και στα δοκίμιά σας που εκδόθηκαν με τον τίτλο “Αντι-ηχήσεις” αναλύετε θέματα τέχνης  και πνευματικής δημιουργίας στον τόπο μας. Από τη θέση σας στα Ελληνικά  πολιτιστικά πράγματα όλα αυτά τα χρόνια,  θα ήθελα να σας ρωτήσω ποιά ήταν η πολιτισμική πραγματικότητα κατά τις δεκαετίες ’60′και 70 στην Ελλάδα, όπως εσείς τη βιώσατε;  Ποιές είναι οι διαφορές με το σήμερα;

andriopoulos antichisis Ηλίας Ανδριόπουλος: Κοιτάξτε:  Η γενιά μου, ή αν το θέλετε τα πιο προχωρημένα παιδιά της,  γιατί και τότε υπήρχαν αρκετοί νέοι που έμεναν πίσω από τα γεγονότα – αναφέρομαι  λοιπόν  στην πρωτοπορία της κάθε ηλικίας – είχε αντιληφθεί παρ΄ όλες τις στερήσεις και την φριχτή φτώχεια εκείνου του καιρού, πως η ομορφιά του πολιτισμού και της τέχνης θα μας έσωζε από την μιζέρια και την κατήφεια,  και θα μας οδηγούσε με ενθουσιασμό στο μέλλον.  Η εντυπωσιακή άνθιση των πολιτιστικών πραγμάτων, που εκτοξεύθηκε εκείνα τα χρόνια- και μιλώ και για την δεκαετία του ΄70-, δεν γινόταν ερήμην του κοινού.  Οι νέοι και το κοινό, σε όλα αυτά τα προχωρήματα, συμμετείχαν ενεργά.  Αυτό εντοπιζόταν, πέραν των εκδηλώσεων, στο δημιουργικό κλίμα, που τροφοδοτούσε ατελείωτες συζητήσεις και προβληματισμούς γύρω από αυτά τα πράγματα. ΄Ετσι, η προσμονή  καινούργιων έργων, καινούργιων τραγουδιών, καινούργιων κατακτήσεων αποκτούσε μεγάλη σημασία από ένα ευρύ, ζωντανό και ανήσυχο κοινό.  Δεν αφορούσε μόνο τους καλλιτέχνες  αυτό που συνέβαινε εκείνες τις δεκαετίες.  Αφορούσε και τους ανθρώπους .  Και αυτό ήταν συγκλονιστικό.

Επίσης, ένα άλλο δυνατό στοιχείο της εποχής, ήταν το συλλογικό συναίσθημα, που μας έκανε να ονειρευόμαστε, ότι μαζί με τις πολιτικές, προοδευτικές ιδέες  θα προχωρούσαμε προς τα εμπρός τα πράγματα για την Ελλάδα.  Δυστυχώς όλα αυτά δεν είχαν την κατάληξη που ελπίζαμε.  Όμως το ταξίδι της νιότης μας το ζήσαμε έντονα.

Τα τελευταία χρόνια βιώνουμε την απόλυτη τραγωδία.  Οι προσδοκίες ναυάγησαν, τα οράματα στα τάρταρα, η τέχνη νεκρή, ο λαός σε σύγχυση και η πολιτική τάξη στον κόσμο της , χωρίς να αντιλαμβάνεται την καταστροφή που έφερε στην έρημη χώρα.  Κι όμως, από την στιγμή που μετατοπίστηκε η ζωή, με την κατάλληλη βέβαια χειραγώγηση  , στην περιοχή της ελαφρότητας – για να μην πω χυδαιότητας- ήταν βέβαιο ότι θα συμβούν αυτά τα δυσάρεστα για τον τόπο γεγονότα.

Κοκκίνου Αρετή:  Από όλη τη γνωστή ανά το πανελλήνιο δισκογραφία σας θα ήθελα να σταθώ στο “Κοντσέρτο για σαντούρι και ορχήστρα”, όπου συνεργαστήκατε με τον αείμνηστο Αριστείδη Μόσχο. Πώς επιλέξατε το σαντούρι για το ρόλο του σόλο οργάνου; Είναι ένα όργανο που προτιμάτε ιδιαίτερα στις ενορχηστρώσεις σας..

KONDSERTO-YA-SANDOURI-ORHIS Ηλίας Ανδριόπουλος: Χαίρομαι ιδιαίτερα για την ερώτησή σας, γιατί σπάνια αναφέρομαι σ΄ αυτό το έργο.  Αντί για «κοντσέρτο» θα το έλεγα καλύτερα «Μουσική για σαντούρι».  Αρκετά νέος  στα 1978, φιλοδόξησα να γράψω, όπως και έγραψα τελικά,   μία μουσική που, χωρίς να είναι φολκλόρ, να εξυμνεί και να αποθεώνει την Ελλάδα.  Το παρελθόν και το παρόν της.  Να αποτυπώνει χρώματα και εικόνες της πατρίδας μου με τους ήχους του σαντουριού,  οι οποίοι έβγαιναν εκλεπτυσμένοι – επεξεργασμένοι μέσα από τις δυναμικές μιας μεγάλης συμφωνικής ορχήστρας.  Επρόκειτο για μία μουσική περιδιάβαση σε αγαπημένους τόπους, όπως το Αιγαίο με τα νησιά του, αλλά και σε περιοχές σκληρές και κακοτράχαλες, όπως η Μάνη, ο Ταΰγετος, η Ήπειρος κλπ, υπαινισσόμενη εδώ η μουσική και τις δυσκολίες των ανθρώπων να ζήσουν σ΄αυτούς  τους βράχους.  Ο Αριστείδης Μόσχος ιερουργεί με το ευαίσθητο παίξιμό του, ισορροπώντας ανάμεσα στον λυρισμό του Αιγαίου, στην αύρα της θάλασσας  και στην τραχύτητα  των βουνών και της πέτρας.  Νομίζω , πως χαρτογραφείται μουσικά η Ελλάδα μέσα από αυτό το έργο και νοιώθω βαθιά ικανοποίηση, που όλο και περισσότεροι φιλόμουσοι ακροατές  το ανακαλύπτουν.

Κοκκίνου Αρετή: Συμμερίζεστε την άποψη ότι η Ελλάδα μουσικά είναι σταυροδρόμι Ανατολής-Δύσης; Πόσο νιώθετε ότι έχει επηρεάσει η παραδοσιακή μας μουσική τις συνθέσεις σας;

 Andriopoulos mousikorama 02Ηλίας Ανδριόπουλος: Έτσι είναι.Είμαστε ένα σταυροδρόμι, όπου από τα παλιά χρόνια ανταμώνουμε διαφορετικούς ανθρώπους.  Δεν είναι κακό να γνωρίζουμε μέσα από αυτές τις διασταυρώσεις διαφορετικούς πολιτισμούς από Δύση και Ανατολή.  Αρκεί να αφομοιώνουμε σωστά τα  ενδιαφέροντα στοιχεία τους, για να εμπλουτίζουμε τις δικές μας λαϊκές παραδόσεις.  Για τον ρόλο της παράδοσης, στις εκδηλώσεις του λαού μας, αλλά και στην σύγχρονη νεοελληνική δημιουργία, αναφέρομαι εκτενώς στο τελευταίο μου βιβλίο, το «Αίνιγμα μιας γενιάς»  Σε ότι με αφορά, είναι γνωστή η προσήλωσή μου στην αξία και στην σημασία του λαϊκού μας πολιτισμού. Γνωρίζετε άλλον συνθέτη, που να προσπαθεί να ορίσει τόσο επίμονα την αίσθηση της ελληνικότητας, μέσα από την μουσική του;

Κοκκίνου Αρετή: Έχετε τοποθετηθεί σε συνεντεύξεις σας πάνω στο πόσο σημαντικό θεωρείτε το τραγούδι και πως  η θέση  του κατά την άποψή σας είναι ισότιμη δίπλα στα μεγάλα έργα ορχηστρικής μουσικής. Εξ’ άλλου έχετε μελοποιήσει μια σειρά από μεγάλους μας στιχουργούς και ποιητές.  Ποιά είναι η ποιοτική διαφορά για ένα συνθέτη μεταξύ μελοποίησης στίχου-ποιήματος και σύνθεσης ορχηστρικού έργου;

Andriopoulos mousikorama 04  Ηλίας Ανδριόπουλος: Εδώ πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι αρκετά σοβαρό.  Προσωπικά όταν μιλώ για τραγούδι, δεν αναφέρομαι στην ελαφριά και γελοία εκδοχή του, που πλημμυρίζει κανάλια, ραδιόφωνα, καφετέριες κλπ.  Αυτό το τραγούδι δεν με ενδιαφέρει.  Σε αυτά τα χώματα από την αρχαιότητα και δώθε αναπτύχθηκε ένα υψηλό είδος τραγουδιού, αφηγηματικού ύφους, που την συνέχειά του την ανακαλύπτουμε στο δημοτικό μας τραγούδι, δηλαδή στο κλέφτικο, στο ριζίτικο, και σε εκείνα τα αριστουργήματα του χορού.  Τώρα, το νεότερο τραγούδι, αυτό των συνθετών, έντεχνο λαϊκό, νεωτερικό, ελληνικό, δεν έχει σημασία ποια ονομασία θα του δώσουμε, πράγματι αγγίζει το νήμα αυτής της μεγάλης ελληνικής ποιητικής μουσικής παράδοσης.  Αυτό λοιπόν το τραγούδι, ή αν θέλετε ένα μέρος του, μπορεί να τοποθετηθεί δίπλα στα αριστουργήματα της έντεχνης – λόγιας μουσικής, έτσι, όπως είχε τοποθετηθεί παλιότερα και το ευρωπαϊκό lied. ΄Εντεχνα τραγούδια με μουσικοποιημένη ποίηση, διαφορετικού φυσικά χαρακτήρα, που έγραψαν μεγάλοι ευρωπαίοι συνθέτες: Σούμπερτ, Σούμαν, Μάλλερ, Μπετόβεν, Ντεμπισύ  και άλλοι.

Τώρα για το τελευταίο σκέλος της ερώτησής σας, να σας πω το εξής: Όταν ένας συνθέτης βρίσκεται αντιμέτωπος μπροστά στο πιάνο του με ένα ποίημα ή με ένα καλό στίχο, είναι αναγκασμένος να ακολουθήσει το νόημα και τον ρυθμό του ποιήματος για να το αποδώσει όσο δυνατόν καλύτερα.  Αντίθετα.  Όταν έχει να δουλέψει ορχηστρική – ενόργανη μουσική, τότε αφήνει την φαντασία του εντελώς ελεύθερη, να χτίσει ο ίδιος, ποιητικές και φανταστικές εικόνες μέσα από τους ήχους των χρωμάτων της μουσικής του.

Κοκκίνου Αρετή: Οι εποχές γεννούν τους δημιουργούς ή οι δημιουργοί με το ταλέντο τους διαμορφώνουν τον πολιτισμό της εποχής τους; Ποιός ο ρόλος του δημιουργού κατά το διάστημα της μέγιστης ακμής του έντεχνου ελληνικού τραγουδιού, της οποίας εκπρόσωπος είστε, και ποιός ο σημερινός;

 Ηλίας Ανδριόπουλος: Δύσκολη ερώτηση και δύσκολη απάντηση.  Έχω την γνώμη πως οι μεγάλοι δημιουργοί, χωρίς να αγνοούν την εποχή τους,  είναι αυτοί που την διαμορφώνουν, την διασώζουν από την λήθη, και της δίνουν βαθιά υπόσταση στο μέλλον.  Για δείτε, όταν γυρνάμε πίσω στους περασμένους αιώνες, τι προσπαθούμε να ανασύρουμε, να ψηλαφήσουμε από τα επάλληλα στρώματα λησμονιάς, ώστε να κατανοήσουμε το παρελθόν;  Τα έργα των μεγάλων καλλιτεχνών , που καταγράφουν τα συναισθήματα περασμένων γενεών στην πιο καθαρή τους μορφή.

Με ρωτάτε για τον ρόλο του δημιουργού στην εποχή μας. Ακούστε… Λιγοστοί από εμάς, μαθημένοι αλλιώς, πήραν την ζωή τους αρκετά σοβαρά και δεν την πέταξαν στα σκουπίδια της διαπλοκής και των δημοσίων σχέσεων. Το επαναλαμβάνω, λιγοστοί…  Γι αυτό επιμένω ελεύθερα, να έχω φωνή και γνώμη και να μην σιωπώ.  Ο καλός καλλιτέχνης έχει ευθύνη όχι μόνο απέναντι στο έργο του, αλλά απέναντι στους συνανθρώπους του και στην πατρίδα του.  Τους νεότερους καλλιτέχνες, δεν θα μπορούσα να τους συμβουλεύσω, με ποιό τρόπο θα φερθούν απέναντι στο σύστημα και πώς θα αντιμετωπίσουν τα προβλήματά τους.

Κοκκίνου Αρετή: Διατελέσατε μεταξύ των άλλων  καλλιτεχνικός διευθυντής της Ορχήστρας Σύγχρονης Μουσικής της ΕΡΤ και καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ Πάτρας. Πώς σχολιάζετε τις εξελίξεις που αφορούν τη Δημόσια Ραδιοφωνία -Τηλεόραση; Ποιά η πρόβλεψή σας για την μελλοντική εξέλιξη αυτής της ιστορίας;

Andriopoulos mousikorama 03 Ηλίας Ανδριόπουλος: Από τις δύο αυτές θέσεις που μου θυμίσατε, έκανα ότι καλύτερο μπορούσα για να δώσω ουσιαστικό βήμα στους έλληνες δημιουργούς και να υπερασπιστώ την ποιότητα του πολιτισμού μας.  Αυτό που με απογοητεύει όμως, είναι ότι ο τόπος δεν διαθέτει πολιτικό προσωπικό αντάξιο των περιστάσεων.  Όλα κινούνται μεταξύ χάους, υποτέλειας και ιδιοτέλειας.  Δείτε την ποιότητα των ανθρώπων που διοίκησαν και διοικούν εδώ και χρόνια την Ελλάδα και θα καταλάβετε τι θέλω να πω.  Δεν τους ενδιαφέρει η ΕΡΤ, ούτε κατανοούν την σημασία της, γι αυτό την έκλεισαν. ΄Οπως και δεν τους ενδιαφέρει ο ζωντανός μας πολιτισμός και οι καλλιτέχνες του. Ακόμα, ανατρέξτε στους υπουργούς Πολιτισμού  από την μεταπολίτευση και δώθε – εξαιρώ την Μελίνα, και είμαι σίγουρος, πως αν τους θυμηθείτε, θα φρίξετε…  Με λίγα λόγια δεν περιμένω καμία προκοπή από τέτοιους ανθρώπους.  Ότι προχωρήσει και ότι  καταγραφεί ως θετικό, θα οφείλεται στους ίδιους τους καλλιτέχνες.
Κοκκίνου Αρετή: Εκτός από τις συναυλίες σας σε όλους τους κορυφαίους χώρους στην Ελλάδα, έχετε παρουσιάσει το έργο σας στο Queen Elizabeth Hall του Λονδίνου, το Victoria Hall της Γενεύης, το Auditorium Sain Germain το Casino de Paris στο Παρίσι, η Alte Oper της Φραγκφούρτης, η Βerwaldhallen στην Στοκχόλμη, η WDR στην Κολωνία… Ποιά ήταν η ανταπόκριση του ευρωπαϊκού κοινού; Δεδομένης της ελληνικότητας της μουσικής σας, πώς αισθανθήκατε την επικοινωνία με κοινό που δεν γνωρίζει τη γλώσσα των τραγουδιών σας;

 Ηλίας Ανδριόπουλος: Όταν ένας συνθέτης ταξιδεύει την μουσική του σε ξένους τόπους, σε επίσημες αίθουσες, σε χώρες με πλούσια μουσική παράδοση, ταξιδεύει παράλληλα και την πατρίδα του.  ΄Ετσι το νοιώθω. Γι αυτό είναι μεγάλη ικανοποίηση για έναν δημιουργό, όταν το ξένο κοινό ανταποκρίνεται θετικά στο έργο του και τον χειροκροτεί.   Εδώ θα μας ήταν χρήσιμη μία μικρή βοήθεια από την χώρα μας, όχι κατ΄ ανάγκη οικονομική, έστω και ηθική, αλλά δυστυχώς μην επανερχόμεθα στα ίδια πράγματα, δεν θα την έχουμε ποτέ.  Οι αίθουσες που αναφέρατε είναι ξακουστές και περιώνυμες, και για να εντάξουν κάτι στο πρόγραμμά τους, το κάνουν κάτω από αυστηρά κριτήρια.  Όσοι καλλιτέχνες λοιπόν μπαίνουν σε αυτές, το κατορθώνουν μόνο με την αξία τους.  Ας το πάρουμε υπόψη μας αυτό….

Κοκκίνου Αρετή: Πείτε μας δυο λόγια για το νέο σας βιβλίο με τίτλο “Το Αίνιγμα μιας γενιάς”

TO AINIGMA MIAS GENIAS2 Ηλίας Ανδριόπουλος: «Το Αίνιγμα μιάς γενιάς» είναι το τελευταίο μου Δοκίμιο, και αποτελείται από τέσσερα κεφάλαια : Το αίνιγμα μιας γενιάς,  Σκέψεις για την Μουσική, Ένα ταξίδι και μία επίσκεψη και  Μεταπλάσεις.  Αν προσπεράσουμε τα θεωρητικά μου κείμενα για την μουσική, την τέχνη, τον πολιτισμό κ.α., τα οποία με απασχολούσαν χρόνια και ήθελα να τα κάνω γνωστά και να τα μοιραστώ μέσω ενός βιβλίου, θα έλεγα πως είναι μία μαρτυρία.  Μια μαρτυρία που καταγράφει, μέσα από την προσωπική μου ματιά, την ματιά ενός καλλιτέχνη, τον πόνο του καιρού μας.  ΄Εχει νομίζω σημασία να μιλά κάποιος που δεν είναι πολιτικός, καθηγητής ή τεχνοκράτης, για τα δεινά που μας τυραννούν τα τελευταία χρόνια.

 Κοκκίνου Αρετή: Νοιώθετε ότι έχετε μοιραστεί όσα θα θέλατε σε επίπεδο μουσικής δημιουργίας; Υπάρχει η αίσθηση του έργου που “δεν γράφτηκε ακόμη”, το αέναο ανικανοποίητο του δημιουργού;

 Ηλίας Ανδριόπουλος: Παρ΄ ότι έχω νοιώσει αμέτρητη ευτυχία, γι αυτά που έχω μοιραστεί με τους φίλους της μουσικής μου, αναφέρομαι σε συναυλίες, τιμητικές εκδηλώσεις κλπ, εν τούτοις δεν έχω ξεφύγει και εγώ από το ανικανοποίητο αίσθημα του δημιουργού. Δηλαδή, ότι κάποια πράγματα θα μπορούσα να τα είχα προσέξει καλύτερα, όπως και κάποια άλλα που υπάρχουν σαν ιδέες στο μυαλό μου, να έβρισκα χρόνο να τα προχωρήσω.  Δεν ξέρω αν είναι αρκετά αυτά που έχω κάνει με την μουσική μου. Δεν μου άρεσε ποτέ να μετρώ την αξία της τέχνης με βάση την παραγόμενη ποσότητα.  Την ποιότητα συνήθως την βρίσκεις στην ακρίβεια, στην αφαίρεση και στα λίγα. Μην το ξεχνάμε.
Ευχαριστώ από καρδιάς τον κ. Ανδριόπουλο για τη συνέντευξη.

Αντί επιλόγου, παραθέτω δύο μικρά  αποσπάσματα-αποφθέγματα από τα  πολλά που μου έκαναν εντύπωση στο βιβλίο. Τα αναπαράγω σε μονοτονικό, δυστυχώς, σύστημα.

“Ποτέ ένα καλό τραγούδι, αλλά και κάθε αληθινή τέχνη, δεν εξύμνησε στην ιστορία της ανθρωπότητας τον τύραννο, το δήμιο ή τον προδότη. Αντίθετα, στάθηκε πάντα δίπλα στους αδύναμους και ταπεινούς, στους μάρτυρες των στρατοπέδων και στους ευγενικούς αγώνες των νέων ανθρώπων”

“Είμαι ένας άνθρωπος που όσο κι αν η γενιά του ξεστράτισε, εξακολουθώ να απευθύνομαι στο συναίσθημα -όχι στο θολωμένο- αλλά στο ξάστερο, στην ευαισθησία και στην ψυχή των ανθρώπων. Γιατί πιστεύω πως αυτά τα ανεκτίμητα στοιχεία μένουν αναλλοίωτα μέσα στην ανθρώπινη φύση και παρά τις αλλαγές των καιρών που κάποτε τα ναρκώνουν, βρίσκουν τρόπους με ένα ανεπαίσθητο άγγιγμα μιας γνήσια καλλιτεχνικής πνοής να ξυπνούν και να λάμπουν στο φως”

1 comment

  1. moving interstate - 17/06/2015 23:55

    We are a group of volunteers and opening a new scheme in our community. Your website provided us with valuable information to work on. You’ve done a formidable job and our entire community will be grateful to you.|
    moving interstate http://www.tiguanar.com/?option=com_k2&view=itemlist&task=user&id=118179

    Reply

Reply to moving interstateCancel reply

© Artway· 1997 - 2014 · All rights reserved.